Μοιάζω με όλους
εκτός από τον εαυτό μου, και μερικές φορές βλέπω
στις βιτρίνες
παρά τους γνωστούς
νόμους της οπτικής,
την εικόνα ενός ξένου,
άγνωστης ημερομηνίας,
συχνά υπογεγραμμένη σε μια γωνία
από τον πατέρα μου.

Α.Κ. Ramanujan

Το αυτοπορτρέτο απαντάται εδώ και χιλιάδες χρόνια σε κάθε μορφής τέχνη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στα περισσότερα μουσεία και πινακοθήκες ανά τον κόσμο, έχουμε δει και θαυμάσει τα πρόσωπα των ίδιων των ζωγράφων και γλυπτά που απεικονίζουν τους ίδιους τους ανθρώπους που τα φιλοτέχνησαν.

Η τέχνη της φωτογραφίας ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα όταν και ξεκίνησε, απαριθμεί χιλιάδες καλλιτέχνες που απεικόνισαν τους εαυτούς τους. Όχι απαραίτητα αποκαλύπτοντας το σώμα ή τα χαρακτηριστικά τους.

Τι είναι όμως αυτό που κινεί έναν δημιουργό να στραφεί στο  αυτοπορτρέτο ως εργαλείο αυτογνωσίας;
Γιατί βγάζουμε φωτογραφία τους εαυτούς μας μπροστά από έναν καθρέφτη επιχειρώντας να προσδώσουμε στην εικόνα νόημα και καλλιτεχνική υπόσταση;
Είναι τόσο ισχυρή η ανάγκη μας να μας γνωρίσουμε καλύτερα; Αλλά ακόμα περισσότερο, να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον μας και να συνδεθούμε με αυτό;

Ανέκαθεν η τέχνη ήταν εργαλείο για την αυτοπραγμάτωση. Την κατανόηση του κόσμου και την ομαλή συνύπαρξη σε αυτόν. Έννοιες όπως η ταυτότητα, η οικειότητα, η μνήμη, ήταν και είναι αντικείμενο έρευνας και διατριβής.

Μέσα από αυτό το τριήμερο workshop, θα κάνουμε βουτιά στον μέσα μας κόσμο.
Το Φως μας και το σκοτάδι μας.
Τη χαρά και το τραύμα μας.
Τους στόχους και τις φιλοδοξίες μας.
Θα μας δούμε λίγο πιο καθαρά μέσα από κάθε κλικ.
Κι ακόμα πιο πολύ μέσα από κάθε σχόλιο και συζήτηση που θα δημιουργηθεί.

Ελάτε να ταξιδέψουμε  παρέα προς τα «μέσα».